Ég er búinn að gera nýtt blogg á gummia.wordpress.com því að mér fannst þetta blog central svo fatlað... en hitt er ekkert mikið skárra, aðeins þó... ætla að prófa það.

gummia.wordpress.com

 

 

 

Rakst á þetta á heimasíðu skólans míns.

 

 

http://www.medieskolerne.dk/nyhed.asp?id=131

Þetta er um útskriftina mína (og míns bekkjar) þar sem skrifað er af stolti um mikinn fjölda hárra einkunna.

Þá er þetta allt að gerast. Fer í sumarfrí á föstudaginn, og held til Danmerkur á mánudag. Verður gott að komast í burt smá.

 

 Rosenberg lengi lifi...

Þetta er einn af þessum dögum... þar sem allt fer til andskotans bara við að að vera til staðar....

Ég er eitthvað svo eirðarlaus þessa dagana....   veit ekkert hvað ég áð gera við mig... langar í allt og ekkert á sama tíma. Úff!

Þá er þetta yfirstaðið. Ég er útskrifaður með sveinspróf í Film og TV production. Við í mínum hóp fengum 11 fyrir lokaverkefnið okkar, stuttmyndina sem sjá má hér neðar á síðunni. Mestur hluti samtalsins sem átti að fara í að verja myndina og tala um hana fór í hrós frá dómurunum. Þeir sögðust nánast ekkert finna að henni og neyddust til að tína til eitt og eitt smáatriði, svokallaðan "tittlingaskít", sem að þeirra sögn væri samt eiginlega ekkert, þeim fannst þau bara þurfa að geta komið með einhverja gagnrýni.  Ég er glaður með það, en hefði þó viljað fá einhverja uppbyggilega gagnrýni, sem er nýtileg til einhvers, í stað hreins lofs og hróss, þó það sé nú alltaf gaman að heyra það.

 Einkunirnar mínar voru svo allar frá 8 til 11, flestar níur þó.

Ég kem svo heim á fimmtudaginn kemur. Sjáumst þá.

jamm, það er ekki mikið að frétta svosem... ég er að leggja lokahönd á sveinsprófs stuttmyndina okkar... litaleiðrétta og klára svo að hljóðmixa seinni partinn... þetta er að hafast... svo eigum við að skila á morgun.  Allt hljóð í myndinni er tekið upp eftir á (foley), nema eitt samtal í upphafi og eitt komment í lokin. Það er svo gaman að gera svona.. finna réttu hlutina til að skapa hljóðin sem passa... allt frá andardrætti til fótspora, og stroká í fötum þegar fólk hreyfir sig...  hihi það er gaman þegar það gengur upp, hlutirnir falla saman og maður trúir á þann heim sem maður er að skapa. Þá er gaman að lifa. 

 Hér eru nokkrar kyrrmyndir úr stuttmyndinni okkar, í gamni. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jæja þá er loksins kominn vetur í Danmörku. Við kláruðum tökur á lokaverlefninu okkar í gær, daginn sem snjóstormurinn skall á. Við vorum í Århus, í kjallaranum á Filmbyen að taka upp. Vorum þar frá 9 um morguninn og stanslaust að til kl. 22 um kvöldið þegar við keyrðum til baka til Viborgar í tveimur bílum, einum stabílum fjölskylduvagni og svo rauðum Mazda Sumo bíl frá skólanum, svona kubb, sem er við það að hrynja í sundur, og á sumardekkjum. Það sem gerði það að það var yfir höfuð hægt að keyra hann var að hann var fullur af tækjum. Það var alveg blyndbilur og 20 km röð á hraðbrautunum, allt stopp. Flutningabílar þversum á vegunum út um allt. Á meðan lölluðum við framjá, hægt og örugglega, áleiðis til Viborgar. Í útvarpinu heyrðum við svo að Falck hefði gefist upp við að hjálpa fólki sem sat fast og að enginn ætti að vera á ferðinni á okkar svæði nema farartæki á beltum. Það gekk fínt hjá okkur á sumardekkjunum, hægt en örugglega. Svo ýttum við Mazda bílnum síðasta spölinn upp að skólaheimilinu, upp brekku í gegnum 35 cm snjólag, á sumardekkjum, fullan af tækjum. Við gátum ekki verið þekkt fyrir það að hafa tekist að komast frá Århus til Viborg í þessari færð án og komast svo ekki inn á bílastæðiði við skólaheimilið.

 Þetta er mesti snjór í Danmörku síðan '93, minnir mig frekar en '91.

Manísk kontrólfrík fara hrikalega mikið í taugarnar á mér, fólk sem þarf alltaf að ráðskast með alla í kringum sig bara til að finnast það stjórna. Fyrirlít það. Og ekki hjálpar ef það talar til annarra eins og lítilla barna sem þarf að skamma.

$Aƙ

Heppinn er ég að hitt fólkið í hópnum mínum er svo gott í svona praktískum hlutum. Redda hinu og þessu og svona. Þá þarf ég ekkert að hugsa um annað en að leikstýra herlegheitunum sem er lokaverkefnið okkar. Ég sit núna með kamerumanninum og er að útbúa skotplan, við förum í gegnum hverja senu og hugsum hana í gegn myndlega, tölum um öll smáatriði, ég mikið út frá hvað þjónar sögunni best og hvernug frásögnin er best og hann meira út frá flottum myndum, dollyum og steadicam. Annars komumst við að því að við getum ekki notað pro35 adaptorinn og 35mm linsurnar, því stangirnar sem bera þáð á kamerunni passar ekki, og við getum ekki sett þráðlausa fókus pullið á það heldur... þannig að viðerum komin tilbaka í venjulegar video linsur... leiðinlegt. Fengum þetta vitlaust afgreitt frá þeim sem lánaði okkur það, glatað. Hvað um það.

Tíminn líður, dagarnir fljóta hjá. Enn er ég ekki farinn að fara í skólann. Hver upprifjunardagurinn fyrir stóra prófið rennur framhjá. En það skiptir ekki máli þó að ég missi af þeim, því ég er svo klár.   Skriflega lokaprófið mitt er á föstudaginn, og ég hugsa að ég fari í skólann á morgun, svona rétt til að venja mig við aftur áður en prófið brestur á. Svo þarf ég bara að lesa, og lesa. Það er erfitt að koma sér að því, en samt hef ég litlar áhyggjur. Ég er búinn að læra þetta svo samviskusamlega í gegnum árin. Ég þarf bara að rifja upp hinar og þessar tölur, og nokkrar formúlur. Og kannski fréttamennsku og auglýsingafræðin, sem eru mín slökustu fög, en vega sem betur fer ekkert ofsalega mikið á prófinu. Fell alla vega ekkki þó að ég klúðri því alveg.

Sally er hér enn, því getiði hvað. Hún smitaðist, og liggur alveg frá, hún er að ganga í gegnum sama hitamók og ég þegar hún kom til mín. Kemst þess vegna ekki héðan. Þetta er alveg glatað fyrir hana.